Μυζηθροπιτάκια – γλύκισμα!

Και καλές Απόκριες!

Με το που ανοίγει το Τριώδιο, στην Κρήτη ξεκινά η εποχή της μυζηθρόπιτας. Όχι δηλαδή ότι τον υπόλοιπο χρόνο – όταν υπάρχει μυζήθρα- δεν τα τιμούμε τα μυζηθροπιτάκια μας , αλλά ειδικά αυτή την εποχή οι μυζήθρες είναι στο φόρτε τους οπότε είναι συχνό κέρασμα σε κάθε σπίτι.

 Ήδη έχω δώσει συνταγές για τις σαρικόπιτες , τις σφακιανές πίτες, τις αγνιόπιτες, και τα μαλεβυζώτικα μυζηθροπιτάκια.

Σαρικόπιτες και τηγανόπιτες

Τούτα εδώ όμως είναι τα πιο κλασικά, αυτά που φέρνει κανείς στο νου του όταν ακούει τη λέξη μυζηθροπιτάκια. Είναι γλύκισμα, γίνονται με γλυκιά μυζήθρα που αρωματίζεται άλλοτε με κανέλα και άλλοτε με αβάρσαμο (σε πιό σύγχρονες εκδοχές και με ξύσμα λεμονιού και με μαστίχα).

Σερβίρονται με μέλι ή με αχνοζάχαρη και με τη συνοδεία της ρακής είναι το αποκριάτικο καλωσόρισμα στα σπίτια μας αλλά και το απαραίτητο κλείσιμο του γεύματος της Τυρινής. Δεν νοείται Τσικνοπέμπτη ή Μεγάλη Αποκρά (όπως λέμε την Τυρινή) χωρίς μυζηθροπιτάκια!

Υλικά:

Α.Ζύμη

1 κούπα χλιαρό νερό
½ κούπα λάδι
¼ κούπας ρακή
Χυμό ενός μέτριου λεμονιού
Μισό κουταλάκι αλάτι
Περίπου 5 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις ( και λίγο ακόμη για το άνοιγμα του φύλλου)

Β.Γέμιση
Και στις δύο εκδοχές η ποσότητα της ζάχαρης είναι ενδεικτική. Μπορούμε να μη βάλουμε καθόλου (και να τα γλυκάνουμε στο σερβίρισμα), ή να την αντικαταστήσουμε με μέλι.
1η εκδοχή:
1 κιλό γλυκιά μυζήθρα
4-5 κουταλιές ζάχαρη
1-2 αυγά (ανάλογα με το πόσο υδαρής είναι η μυζήθρα. Μπορούμε να βάλουμε 1 κρόκο και ένα ολόκληρο ή μόνο τους κρόκους)
1 κουταλάκι κανέλα
2η εκδοχή:
1 κιλό μυζήθρα
2-3 κουταλιές ζάχαρη
3-4 κουταλιές αβάρσαμο ψιλοκομένο (προαιρετικά)
Γ.Τηγάνισμα και γαρνίρισμα:
1 -1,5 κούπα ελαιόλαδο
Μέλι ή πετιμέζι ή αχνοζάχαρη ή κοινή ζάχαρη
Κανέλα

Επί το έργον:
Σε μια λεκάνη βάζουμε τα υγρά υλικά της ζύμης και το αλάτι. Ανακατεύουμε ελαφρά με το χέρι και προσθέτουμε το αλεύρι σταδιακά μέχρι να έχουμε μια ζύμη που να μη κολλά στα χέρια αλλά όχι σκληρή. Αφήνουμε να ξεκουραστεί το λιγότερο μισή ώρα.

Σε άλλη λεκανίτσα λιώνουμε με το πιρούνι τη μυζήθρα και προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά . Τα ανακατεύουμε με το πιρούνι να γίνουν σαν κρέμα.

Ανοίγουμε φύλλο αρκετά λεπτό . Βάζουμε από ένα κουταλάκι του γλυκού μυζήθρα σε κατάλληλη απόσταση τραβάμε το φύλλο να τα σκεπάσει και κόβουμε κυκλικά ή ημικυκλικά πιτάκια με ένα γυάλινο ποτήρι κρασιού (το δικό μου έχει διάμετρο 5,5 εκατοστά αλλά ας είναι και μεγαλύτερο).

 Εναλλακτικά, σκεπάζουμε τη μυζήθρα με το φύλλο και το γυρίζουμε άλλη μια φορά τυλίγοντάς τη μέσα στο φύλλο. Πατάμε με το δάκτυλο στο μεσοδιάστημα το φύλλο να κολλήσει και τα κόβουμε λοξά , όπως φαίνεται στη φωτογραφία.

 

Τα τοποθετούμε σε δισκάκι φροντίζοντας να μη κολλήσουν το ένα με το άλλο.

 Όταν τελειώσουμε, βάζουμε αρκετό ελαιόλαδο (1 κούπα περίπου) σε ένα τηγάνι και αφήνουμε να ζεσταθεί πολύ αλλά όχι να καπνίσει (εγώ βάζω ένα κομματάκι ζύμης σαν ρεβυθάκι και όταν αρχίσει να τσιτσιρίζει γύρω του το λάδι είναι έτοιμο). Βάζουμε τα πιτάκια λίγα λίγα και τα τηγανίζουμε γυρίζοντάς τα και από τις δυό πλευρές.

 Τηγανίζονται πολύ γρήγορα γιατί το φύλλο είναι λεπτό στη συγκεκριμένη περίπτωση. Μετά την πρώτη τηγανιά χαμηλώνουμε λίγο το μάτι για να μη καίγονται.Αν χρειαστεί προσθέτουμε λίγο λάδι. 

Δάσκαλε που δίδασκες! Λίγο μου τα «πήρε» μέχρι να βγάλω φωτογραφία!

Τα βγάζουμε σε χαρτί κουζίνας για να στραγγίξει το λάδι και τα σερβίρουμε με κοινή ζάχαρη ή αχνοζάχαρη ή μέλι ή πετιμέζι . Πασπαλίζουμε με κανέλα.Είναι υπέροχα ζεστά αλλά τρώγονται και σε θερμοκρασία δωματίου. Είναι το ιδανικό γλυκό συνοδευτικό της ρακής αυτή την εποχή.

Παρατηρήσεις:

1) Στο post φαίνονται και τα δυό είδη γέμισης. Από ένα κιλό μυζήθρα, ήταν γύρω στα 700γρ αυτή που χρησιμοποίησα για την πρώτη εκδοχή και την υπόλοιπη για τη δεύτερη.Ολόκληρη ήταν 1300 γρ. αλλά πάντα δοκιμάζουμε μια φέτα σκέτη!

2)Αν η μυζήθρα είναι πολύ φρέσκια την αφήνουμε μια μέρα να στραγγίξει τα υγρά της βάζοντας τη πάνω σε βαμβακερή πετσέτα ή σε χαρτί κουζίνας και φυσικά στο ψυγείο.

3)Μπορούμε να φτιάξουμε τις μυζηθρόπιτες στο κλασικό σχήμα που έχω εδώ στις χορτόπιτες. Τότε το φύλλο μπορεί να γίνει και λίγο πιο παχύ. Συνηθίζω αυτό το σχήμα ή τις σαρικόπιτες, αν η μυζήθρα μου είναι ξινή (ξινομυζήθρα που λέμε) και είναι διαφορετικές αυτές.

4) Οι ποσότητες των υλικών είναι ενδεικτικές γιατί αν το φύλλο π.χ. είναι πιο χοντρό θα τελειώσει πριν τη γέμιση. Πάντως προτιμούμε να περισσέψει φύλλο γιατί διατηρείται στην κατάψυξη πολύ καλά ή το φτιάχνουμε ωραιότατες τηγανόπιτες.

5) Τα μυζηθροπιτάκια μας διατηρούνται στην κατάψυξη. Τα βάζουμε σε στρώσεις με χαρτί κουζίνας ανάμεσά τους μέσα σε μπολ κατάψυξης, ή σε κάποιο δισκάκι που το σκεπάζουμε με μεμβράνη, και όταν τα χρειαστούμε τα τηγανίζουμε χωρίς να τα ξεπαγώσουμε.
6)UPDATE 24-2-2011
Ο Χατζίκος,  χανιώτης επισκέπτης  του blog ,σχολίασε το post ως εξής:
«ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ ΤΑ ΛΕΜΕ ΚΑΛΙΤΣΟΥΝΙΑ.

Ο ΛΟΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΤΥΡΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΙΠΟΙΕΙΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΘΟΤΥΡΟΣ.ΜΥΖΗΘΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ ΤΥΡΙ .ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΟΥΜΑ(ΤΥΡΟΓΑΛΟ) ΦΤΙΑΧΝΕΤΕ Ο ΑΘΟΤΥΡΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΜΥΖΗΘΡΑ»
Προσθέτω το σχόλιό του αντί άλλης παρατήρησης, για να αναφέρω και την χανιώτικη ονομασία της γλυκιάς λιχουδιάς.

Print Friendly