Ραδικάσταχα βραστά σαλάτα

 

Είναι γνωστή και πολυσυζητημένη σε τούτο εδώ το blog η
αγάπη των κρητικών για τα χόρτα παντός είδους. Αγαπάμε τις πρασινάδες ωμές και
βραστές και κάθε εποχή αξιοποιούμε τους «πρωταγωνιστές» της χλωρίδας μας.
Εντύπωση
μου έκανε η μαρτυρία ενός τουρκοκρητικού που αναφέρεται σε ένα βιβλίο που έπεσε
πρόσφατα στα χέρια μου.Είναι το «Μικρασία, αγκαλιά και ξενιτιά» του Κωστή Κεφαλάκη και αναφέρεται σ’ αυτά ακριβώς που λέει ο τίτλος του , μέσα από μαρτυρίες και καταγραφές του συγγραφέα ο οποίος έχει περιηγηθεί όλα τα μέρη της Μικράς Ασίας όπου βρέθηκαν τουρκοκρητικοί μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922, ή νωρίτερα.  Αυτοί οι άνθρωποι μετέφεραν τις διατροφικές συνήθειες της Κρήτης στη νέα τους πατρίδα. Σας έχω ήδη μιλήσει για την Ozlem… Αφηγείται λοιπόν στον συγγραφέα ένας τουρκοκρητικός το εξής περιστατικό:
Ένα τουρκάκι είδε να
μπαίνει στο χωράφι ντως μια αϊλιά και ένας Κρητικός. Βάνει φωνή στον  κύρη του: «Μπαμπά ποιο να πρωτοβγάλω εδά όξω,
τον Κρητικό ή την αϊλιά;» «Τον Kρητικό, τον Κρητικό!!!» του λέει ο μπαμπάς του, θεωρώντας τον πιο επικίνδυνο για τα χόρτα του χωραφιού τους από την αγελάδα.
(Αϊλιά είναι η αγελάδα, και κύρης ο πατέρας στην κρητική ντοπιολαλιά που πολλοί από τους τουρκοκρητικούς θυμούνται όπως έχει καταγράψει ο Κ. Κεφαλάκης).
 
Αυτή την εποχή έχουν ήδη κατακλύσει την αγορά τα πρώτα  βλίτα (που εμείς εδώ στην Κρήτη τα βραζουμε με κολοκυθάκια και πατάτες) , αλλά και τα τελευταία ραδικάσταχα. Τα
ραδικάσταχα είναι τα στάχια από τα ήμερα ραδίκια και τα αντίδια.
«Τσιμπητά» μου
τα χαρακτήρισε ο άνθρωπος που μου τα πούλησε προχθές. Δηλαδή τρυφερά, μαζεμένα
με το χέρι για να μην έχουν ξυλιάσει.

 

Δεν θέλει δα και περίπλοκη συνταγή το βράσιμο των χόρτων, μόνο που πρέπει να φροντίσουμε να μείνουν πράσινα .Αφού καθαρίσουμε και πλύνουμε πολύ καλά τα χόρτα τα βράζουμε
σε μπόλικο ελαφρά αλατισμένο νερό.  Το νερό πρέπει  να κοχλάζει για να ρίξουμε τα χόρτα και  πρέπει να βράσουν ξεσκέπαστα. Ο χρόνος βρασμού
ποικίλλει ανάλογα με το είδος των χόρτων. Βγάζουμε με την τρυπητή κουτάλα ένα
κλαράκι και το πιάνουμε ανάμεσα στα δάκτυλα μας. Πρέπει να υποχωρεί, αλλά δεν
πρέπει να λιώνει.
 Όταν έχουν βράσει στο βαθμό που μας αρέσουν, τα βγάζουμε από
το νερό με την τρυπητή κουτάλα γιατί αν μείνουν θα κιτρινίσουν. Τα σερβίρουμε
με ωμό ελαιόλαδο και λίγο ακόμη αλάτι (ιδανικά , με  «άνθος αλατιού» ) . Τα συγκεκριμένα χόρτα
έχουν μια ελαφρά πικράδα και σερβίρονται με μπόλικο χυμό λεμονιού που την
ισορροπεί. Επίσης ταιριάζουν με μια ωμή σάλτσα ντομάτας όπως αυτήν εδώ.  

 

Αν θέλουμε μπορούμε να προσθέσουμε λιανούς χοχλιούς που
έχουμε πλύνει και προετοιμάσει για βράσιμο όπως περιγράφεται εδώ.

Καλό μήνα δεν σας είπα…

Καλό μήνα λοιπόν σε όλους και καλό υπόλοιπο εβδομάδας!

 

Print Friendly, PDF & Email