Πράσινο νεραντζάκι γλυκό

Τα ξινόδεντρα στην Ελλάδα δεν είναι αυτοφυή. Μας έχουν έλθει από την μακρινή Ανατολή, την Ινδία και την Κίνα. Φαίνεται όμως ότι βρήκαν τον τόπο τους στις μεσογειακές χώρες από το 15ο  αιώνα και μετά που μας τα έφεραν οι πορτογάλοι θαλασσοπόροι! Δεν μπορώ να διανοηθώ πώς θα ήτανε πολλές ελληνικές συνταγές χωρίς το άρωμα και τη γεύση των εσπεριδοειδών κάθε είδους.

Στην Κρήτη τ’ αγαπάμε πολύ τα εσπεριδοειδή.Ακόμη και σε περιοχές που δεν καλλιεργούνται για εκμετάλλευση , κάθε περβολάρης και γεωργός που σέβεται τον εαυτό του έχει νεραντζολεμονιές και πορτοκαλομαντάρινα. Δεν είναι ωραίες οι σύνθετες λέξεις που χρησιμοποιούμε για τα αγαπημένα φρούτα και δέντρα; Αλλά και στις αυλές των σπιτιών αν υπάρχει τόπος, μια τουλάχιστον λεμονιά την έχουμε!

«Νεραντζολεμονιά μου» και «λεμονιά μου» και «λεμονανθέ μου» είναι τρυφερές προσφωνήσεις αγάπης και ανάμεσα σε ερωτευμένους (άλλων εποχών!!!), και από μάνα σε παιδί…
Δεν είναι λίγες οι μαντινάδες που τις περιέχουν. Δείτε δυο που μ’ αρέσουν:
 
Μια ώρα να ‘χω να σε δω νεραντζολεμονιά μου,
μεγάλη κατασκέπαση βαραίνει την καρδιά μου.
και
Σαν τον ανθό τσι λεμονιάς σε φέρνω στο μυαλό μου
Και χάνεται στι μυρωδιές κάθε παράπονό μου
 

Αυτή την εποχή τα ξινόδεντρα έχουν  δέσει τους καρπούς τους. Κι είναι πανέμορφα και μοσχομυριστά τα πράσινα μικρά λεμονάκια, πορτοκαλάκια και νεραντζάκια στα δέντρα. 

 
 

Τα λεμονάκια, τα πορτοκαλάκια  και τα μανταρινάκια συνήθως τ΄ αφήνουμε όλα να μεγαλώσουν και να ωριμάσουν, αλλά τα νεραντζάκια, που ούτως ή άλλως δεν καταναλώνονται σαν φρούτα το χειμώνα (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χρησιμοποιούνται μόνο στο γνωστό γλυκό)  πολλές φορές γίνονται πράσινα γλυκό. Ένα καταπράσινο, πολύ μυρωδάτο γλυκό κουταλιού, που θέλει όμως ιδιαίτερη υπομονή γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια όλο και λιγότεροι το φτιάχνουν.

Ζήτησα από μια καλή φίλη της μητέρας μου να κόψω μερικά νεραντζάκια από τη νεραντζιά της αυλής της, και μετά χαράς μου το επέτρεψε.

Έτσι σας παρουσιάζω το πράσινο νεραντζάκι γλυκό του κουταλιού που τέλειωσα σήμερα, παρόλο που είχα άλλη ανάρτηση στο πρόγραμμα. Επέλεξα να βάλω τούτη τη συνταγή, για να υπενθυμίσω στις έμπειρες να το φτιάξουν πριν περάσει ο καιρός του, πριν μεστώσουν τα νεραντζάκια.

Οι πρωτόπειρες, που δεν έχουν ξαναφτιάξει ας δουν πώς γίνεται και ας το τολμήσουν.

 
Υλικά:
1 κιλό νεραντζάκια πράσινα
1 κιλό και 1 ακόμη κούπα ζάχαρη
1 κομμάτι γαλαζόπετρα όσο ένα μεγάλο φουντούκι
2,5 κούπες νερό
1/2 κουταλάκι ξινό
Το χυμό ενός μέτριου λεμονιού ή 2 κουταλιές γλυκόζη (εγώ βάζω λεμόνι).

Επί το έργον:

Διαλέγουμε αμέστωτα νεραντζάκια που να μην έχουν σκληρύνει τα κουκούτσια τους. Δείτε πώς είναι το εσωτερικό τους στη σωστή φάση.

Τα πλένουμε και τα βάζουμε σε κατσαρόλα με μπόλικο κρύο νερό. Τα βράζουμε σε δυνατή θερμοκρασία για 10 λεπτά, χύνουμε το νερό και επαναλαμβάνουμε από την  αρχή τη διαδικασία. Αυτό γίνεται μέχρι να μαλακώσουν πολύ και να λιώνουν αν τα πιέσουμε ανάμεσα στα δάκτυλά μας.

Τότε, τα ξεπλένουμε , τα αφήνουμε να κρυώσουν όσο για να μπορούμε να τα πιάνουμε, και καθαρίζουμε με ένα μυτερό μαχαιράκι το σκληρό σημείο που υπήρχε το κοτσανάκι τους. Επίσης τα τρυπάμε με ένα καρφί σε αρκετά σημεία, και οπωσδήποτε από εκεί που έχουν το κοτσανάκι ως το απέναντι σημείο. Τα δικά μου ήταν τόσο τρυφερά που δεν είχαν το κεντρικό άσπρο στέλεχος που υπάρχει στα πιο μεστωμένα νεραντζάκια και που πρέπει να βγει γιατί πικρίζει πολύ.

Το χρώμα επανέρχεται με τη γαλαζόπετρα!

Τα βάζουμε σε λεκάνη με κρύο νερό και αρχίζει η φάση της υπομονής, δηλαδή αρχίζουμε το γλύκαμα. Για 5-6 μέρες αλλάζουμε το νερό δυο -τρεις –τέσσερεις φορές κάθε μέρα μέχρι να γλυκάνουν. Όπως έχω ξαναπεί στο συκαλάκι, προτιμώ να χαλάσω δυο κομματάκια που λέει ο λόγος παρά να μη τρώγεται το γλυκό μου. Έτσι κόβω ένα νεραντζάκι και δοκιμάζω ένα μικρό κομματάκι μετά την τρίτη μέρα ξεπικρίσματος για να δω πώς πάει.

Όταν φτάσει στο σημείο ξεπικρίσματος που μας αρέσει, διαλύουμε την γαλαζόπετρα σε λίγο νερό(εγώ την σπάω σε μικρά κομματάκι με το εργαλείο που κτυπάω τα σνίτσελ ή με το γουδοχέρι για να διαλύσει πιο εύκολα), βάζουμε τα νεραντζάκια μέσα και συμπληρώνουμε με νερό να καλυφτούν εξ ολοκλήρου. Τα αφήνουμε μισή ώρα στο διάλυμα της γαλαζόπετρας. Στο σύκο γλυκό έχω γράψει αναλυτικά για την γαλαζόπετρα (για όσους την φοβούνται…). Μετά, τα ξεπλένουμε πολλά πολλά νερά και τα αφήνουμε σε στραγγιστήρι να στραγγίξουν.

 

Βάζουμε τη ζάχαρη με το νερό και το ξινό να βράσουν 5 λεπτά  (ο χρόνος μετρά από την ώρα που θα αρχίσει ο βρασμός) και  ρίχνουμε τα νεραντζάκια. Τα βράζουμε περίπου 15 λεπτά, βγάζουμε τον αφρό που δημιουργείται με ένα κουτάλι , και τα αποσύρουμε από το μάτι της κουζίνας.

Αφήνουμε να σταθούν μια μέρα στο σιρόπι για να βγάλουν ό,τι υγρά έχουν συγκρατήσει.Θα δούμε ότι το σιρόπι έχει αραιώσει. Προσθέτουμε το χυμό λεμονιού και τα ξαναβράζουμε ώστε να δέσουν οριστικά.  Δοκιμάσουμε αν έχει δέσει το σιρόπι με τον τρόπο που περιγράφω στο συκαλάκι. Δείτε σταγόνες δεμένου σιροπιού σε κρύο πιατάκι.

Το αφήνουμε να κρυώσει (αν ξανααραιώσει το σιρόπι , το ξαναδένουμε πολύ προσεκτικά μη μας γίνουν καραμέλες… ) και το βάζουμε σε αποστειρωμένα βάζα.

Παρατηρήσεις:
1) Όσες ώρα το έβραζα, μοσχοβολούσε το σπίτι. Το ίδιο έγινε και στις δύο φάσεις δεσίματος του σιροπιού.
2) Αν κάνει πολύ ζέστη, καλό είναι να μπαίνει στο ψυγείο στη φάση του ξεπικρίσματος για να μη βουρκιάσει. Διαφορετικά, αλλάζουμε πολύ συχνά το νερό.
3)Το δικό μου ήταν 1280 γραμμάρια (1 οκά ακριβώς!) και έβαλα 1,5 κιλό ζάχαρη και τρεις κούπες νερό.
4)Στα εσπεριδοειδή δεν βάζω κάποιο άρωμα, μου φτάνει το υπέροχο δικό τους. Αν θέλουμε κάποιο, ταιριάζει η βανίλια.

Print Friendly