Τάρτα με γλυκιά μυζήθρα Κρήτης

ή νωπό αθότυρο (κατά τη χανιώτικη ονομασία….)
 
 

Τι είναι σημαίνει λοιπόν παραδοσιακή κρητική κουζίνα; Διαβάστε τις απαντήσεις της κυρίας Καβρουλάκη στο πολύ ενδιαφέρον άρθρο της που μπορείτε να βρείτε εδώ.

Στάθηκα περισσότερο στο κομμάτι της εξέλιξης της τοπικής κουζίνας και στη φράση που μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά είναι τόσο αληθινή: «μια κουζίνα που δεν εξελίσσεται είναι μια κουζίνα νεκρή». 

Επίσης ιδιαίτερα εύστοχο είναι το ερώτημα τι θα ήταν σήμερα η κρητική κουζίνα χωρίς την ντομάτα και την πατάτα. (Όχι μόνο η κρητική , αλλά και η μεσογειακή και η ευρωπαϊκή, και η παγκόσμια εν τέλει, θα έλεγα εγώ…).

Σε λίγα χρόνια το αβοκάντο και το ακτινίδιο που καλλιεργούνται στη δυτική Κρήτη θα έχουν βρει τη θέση τους σε κλασικές συνταγές. Ήδη, σε πολλές σαλάτες που περιέχουν τα πολυποίκιλα χόρτα μας κόβουμε και κομματάκια αβοκάντο…

 
 

Στο πλαίσιο λοιπόν της “δημιουργικής” διάθεσης που με έπιασε σήμερα, αξιοποίησα ένα κομμάτι γλυκιά μυζήθρα που είχε μείνει στο ψυγείο. Ήταν πολύ λίγη για να γίνει μυζηθροπιτάκια.

Τελικά βγήκε μια θαυμάσια τάρτα! Ελαφριά, αρωματική, όχι πολύ γλυκιά. Το πείραμά μου πέτυχε!

 
 
 

Υλικά:

Α.Βάση:

100 γρ. γιαούρτι

 

1/4 κούπας λάδι

50 γρ μαργαρίνη

1 αυγό

3 κουταλιές σούπας ζάχαρη κοινή

2 κούπες αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

1/4 κουταλάκι εσάνς βανίλιας (εγώ βάζω υγρή) ή μια συσκευασία σκόνη βανίλιας

Β. Επικάλυψη:

450 γραμμάρια γλυκιά μυζήθρα Κρήτης (αθότυρο)

1-2 αυγά (ανάλογα με το πόσα υγρά έχει η μυζήθρα)

1/2 κούπα μέλι κατά προτίμηση θυμαρίσιο

3-4 κουταλιές ζάχαρη κοινή

Ξύσμα ενός μεγάλου φρέσκου λεμονιού

1/2 κούπα άνθος αραβοσίτου βανίλια (αυτό που κάνουμε την κλασική κρέμα)

2 κουταλάκια του γλυκού μπέικιν

1/3 κούπας γάλα

Επί το έργον:

 

 
Με τα υλικά της βάσης, φτιάχνουμε ένα ζυμάρι που δεν το παιδεύουμε πολύ, και το αφήνουμε να ξεκουραστεί ένα μισάωρο. Το απλώνουμε σε πυρίμαχο σκεύος βουτυρωμένο και αλευρωμένο (το δικό μου είναι το κλασικό οβάλ πυρέξ με μήκος 36 cm)
 
 
Το τρυπάμε εδώ κι εκεί με ένα πιρούνι για να μη φουσκώσει πολύ και το ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο (180 βαθμοί Κελσίου) για 20 λεπτά.
 
 
Εν τω μεταξύ κτυπάμε σε  ένα μπολ τα 5 πρώτα υλικά της γέμισης να γίνουν μια ομοιογενής κρέμα, και προσθέτουμε το άνθος αραβοσίτου μέσα στο οποίο έχουμε αναμείξει το μπέικιν. Τέλος προσθέτουμε και το γάλα.
 
 
 
Βγάζουμε από το φούρνο τη βάση και απλώνουμε το μίγμα της επικάλυψης.
 
 
Ξαναβάζουμε το γλυκό μας στο φούρνο για 40  λεπτά, ως ότου αποκτήσει ένα σκούρο χρυσαφί χρώμα στην επιφάνεια.
 
 
Το σερβίρουμε χλιαρό ή σε θερμοκρασία δωματίου.
 
 

Παρατηρήσεις:

1)Κατ’ αρχήν σκέφτηκα να βάλω κανέλα στη γέμιση , αλλά μετά προτίμησα το ξύσμα λεμονιού αφενός γιατί είχα ολόφρεσκα λεμόνια που μοσχοβολούσαν,  και αφετέρου γιατί δεν ήθελα να θυμίζει η γέμιση καλιτσούνια.

2) Το άνθος αραβοσίτου έδωσε ένα φίνο άρωμα στην επικάλυψη.Θυμήθηκα ότι μια γνωστή μου, μου είχε πει ότι όταν η μυζήθρα είναι πολύ φρέσκια, προσθέτει άνθος αραβοσίτου και στη γέμιση των καλιτσουνιών. Η δική μου δεν ήταν πολύ φρέσκια, είχε στραγγίξει τα υγρά της, και γι αυτό έβαλα το γάλα και 2 αυγά για να “σηκώσει” το άνθος αραβοσίτου.

3) Το αποτέλεσμα της επικάλυψης δεν είναι κρεμώδες μετά το ψήσιμο αλλά ένα αρωματικό, ελαφρύ και νόστιμο, “τύπου παντεσπάνι” υλικό.

4) Υποθέτω ότι θα του πηγαίνει πολύ κάποια σάλτσα φρούτων, ή σαντιγύ, ή παγωτό. Το αποφύγαμε για ευνόητους λόγους … 

 
Μέσα στις βαριές μέρες που ζούμε λόγω των ντόπιων προβλημάτων αλλά και της κατάστασης που με τρόμο παρακολουθούμε να διαδραματίζεται στην Ιαπωνία (συνειδητοποίηση της ασημαντότητας μας να το πω, πέραν των υπολοίπων συναισθημάτων;) , ήταν μια αναλαμπή η χθεσινή μας συνάντηση στο Ηράκλειο. Ανταπόκριση εδώ στο blog της πολυτάλαντης και υπερδραστήριας έφηβης  διαδικτυακής φιλενάδας…
 
Στη ρωγμή του χρόνου λοιπόν μας βρίσκει και η απώλεια ενός μεγάλου κρητικού ή καλύτερα πολίτη του κόσμου… Ας μείνουμε στο:
“Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό
μα ‘γω θα αναστηθώ”
 

 

 

Print Friendly, PDF & Email