Μετά από πολλές δοκιμές…
…κατέληξα επιτέλους σε κάποια συνταγή που μου άρεσε. Και το συμπέρασμα είναι πως το βασικό στοιχείο για την επιτυχία αυτού του ευπαρουσίαστου και εύγευστου γλυκού, είναι το είδος του ροδιού που θα χρησιμοποιήσουμε. Υπάρχουν ρόδια που τα σποράκια τους έχουν μεγάλο κουκούτσι, υπάρχουν και άλλα –όπως τα δικά μου στην προκειμένη περίπτωση- που έχουν σποράκια ζουμερά, κόκκινα και με μικρά κουκουτσάκια.
Συνήθως αυτές οι ποικιλίες έχουν και έντονο ρουμπινί χρώμα, ό,τι πρέπει για γλυκά. Εμείς στην Κρήτη ξεχωρίζουμε τα ρόγδια (έτσι λέμε τα ρόδια μεταξύ μας) σε δυο μεγάλες κατηγορίες: τα ξινόρογδα και τα γλυκόρογδα. Νομίζω πως δεν χρειάζονται επεξηγήσεις, το όνομά τους τα λέει όλα. Όμως σε κάθε ποικιλία υπάρχουν διάφορες υποποικιλίες. Έχουμε μικρά και μεγάλα, μικρόσπερμα και μεγαλόσπερμα, κατακόκκινα αλλά και έντονου ροζ.
Διαλέγουμε λοιπόν για το γλυκό ρόδια με σποράκια που έχουν μικρά κουκούτσια, φρέσκα και κόκκινα. Έτσι αυξάνουμε την πιθανότητα να έχουμε επιτυχημένο αποτέλεσμα για το γλυκό μας. Για να ακριβολογήσω, το τελικό αποτέλεσμα είναι κάτι ανάμεσα σε γλυκό και σε μαρμελάδα που δεν είναι όμως αλοιφή, αλλά με ευδιάκριτα τα σποράκια του φρούτου μας. Είναι πολύ νόστιμο και μόνο του αλλά εκεί που δείχνει τέλεια είναι ως γαρνίρισμα πάνω σε λευκά γλυκά και λευκές κρέμες.
Έχω κάνει αρκετές δοκιμές όπως προανέφερα με το συγκεκριμένο γλυκό. Και με τον σκέτο χυμό (ασύμφορο) και με άλεσμα του πολτού (πολύ έντονη η γεύση του κουκουτσιού) και πιέζοντας απλώς τα σποράκια του. Έχουμε βλέπετε μια μικρή ροδιά που πριν από λίγα χρόνια ήταν πολύ παραγωγική και είχα αυτήν την ευχέρεια. Εδώ και 2-3 χρόνια όμως κάτι έχει πάθει. Δεν την ευνόησαν οι κλιματικές συνθήκες κι ακόμη και φέτος που ήταν γεμάτη, τα έριξε πριν ωριμάσουν…
Ευτυχώς, στην αγορά μας υπάρχουν πολλά ντόπια και -ακόμη καλύτερα- έχουμε φίλους που μας φιλεύουν με τα καλούδια τους. Έφτιαξα λοιπόν και το λικεράκι μου, και το γλυκό μου, που φέτος θεωρώ ότι έγινε πολύ καλό και αξίζει δημοσίευσης.
Υλικά
3 κούπες σπόρια ροδιού
2 κούπες ζάχαρη
Τον χυμό ενός λεμονιού
Τον χυμό και λίγη φλούδα ενός μικρού πορτοκαλιού
Η κούπα μου είναι 250ml
Επί το έργον
Βάζουμε σε μια κατσαρόλα σχετικά μεγάλου μεγέθους τα σποράκια μας και τα ανακατεύουμε με τη ζάχαρη. Σκεπάζουμε την κατσαρόλα και αφήνουμε να μείνουν τα ρόδια μας (εκτός ψυγείου) από 12 ως 16 ώρες. Προσθέτουμε τους χυμούς των εσπεριδοειδών και την φλούδα του πορτοκαλιού, ανακατεύουμε και βάζουμε την κατσαρόλα μας στο μάτι σε υψηλή θερμοκρασία.
Μόλις πάρει βράση το γλυκό μας χαμηλώνουμε σε μέτρια τη θερμοκρασία (π.χ. στο 5 με μέγιστο το 9) και βράζουμε για 10 λεπτά. Αφαιρούμε με ένα κουτάλι όσο αφρό μπορούμε χωρίς να πάρουμε σποράκια. Αφήνουμε να μείνει 20-24 ώρες και δένουμε κανονικά το γλυκό μας δοκιμάζοντας το δέσιμο όπως συνήθως (στάζοντας σταγόνες σε κρύο πιατάκι που δεν πρέπει να σκορπίζουν, δείτε εδώ αναλυτικά) ή αν έχουμε θερμόμετρο, μετράμε μέχρι 106-107 τη θερμοκρασία του. Αποσύρουμε από το μάτι και σερβίρουμε σε ζεστά αποστειρωμένα βάζα. Τα κλείνουμε καλά και τα αφήνουμε ως συνήθως να κρυώσουν αναποδογυρισμένα.
Παρατηρήσεις
- Στα βάζα συγκεντρώνεται τελικά στην κορυφή ο καρπός και στη βάση το σιρόπι. Γι αυτό είναι καλύτερα να μην είναι βαθιά ώστε να ανακατεύουμε το γλυκό όταν θέλουμε να το σερβίρουμε ή να γαρνίρουμε άλλο γλυκό μ’ αυτό.
- Η αίσθηση του κουκουτσιού είναι πολύ ευχάριστη αν έχουμε επιλέξει κατάλληλα ρόδια. Σαν να έχουμε βάλει ξηρούς καρπούς στο γλυκό μας.
- Εγώ προτιμώ στα γλυκά μου έτσι κι αλλιώς τα πιο δεμένα σιρόπια και ειδικά σε τούτο είδα του πάει το λίγο πιο σφικτό δέσιμο.
- Ξεκίνησα τη διαδικασία ένα βραδάκι κατά τις 7, το επόμενο πρωί έκανα το πρώτο βράσιμο και το μεθεπόμενο το τελικό δέσιμο. Οι χρόνοι δεν είναι αυστηροί, γι αυτό δίνω τόσο μεγάλο εύρος.
Βαγγελιώ Κασσαπάκη
Η Βαγγελιώ, δημιουργός, υπεύθυνη για το βασικό περιεχόμενο και "ψυχή" του site, είναι μαθηματικός, πτυχιούχος της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Ε.Α.Π. (Σπουδές στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό) με σεμινάρια και επιμορφώσεις στην "Κρητική Διατροφή" και καταρτισμένη στο πρόγραμμα "Γαστρονομικός Τουρισμός και Διεθνής Γαστρονομία" του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου. Μαγείρισσα με μεράκι και περιέργεια για τα παλιά και τα καινούρια εδέσματα, τα παλιά και τα καινούρια προϊόντα και υλικά που παράγει η Κρήτη αλλά και όλος ο κόσμος. Κυρίως και πάνω από όλα όπως λέει η ίδια, μητέρα και γιαγιά υπέροχων παιδιών και εγγονιών που ευτυχώς έχουν μάθει να εκτιμούν την καλή κουζίνα και τις σωστές πρώτες ύλες!
