Τα «επίσημα» φρέσκα ζυμαρικά μας!
Όπως θα έχετε ήδη δει οι τακτικοί επισκέπτες της σελίδας μας, αλλά και όσοι ψάχνουν περιστασιακά διάφορα κρητικά ζυμαρικά, τα περισσότερα ζυμαρικά μας φτιάχνονται με πολύ λιτή συνταγή. Δεν έχουν στο ζυμαράκι τους ούτε αυγά ούτε γάλα. Μόνο αλεύρι, νερό, λίγο αλατάκι και κάποιες φορές λίγο ελαιόλαδο.
Συχνότερα βράζουν μέσα στο γάλα ή σερβίρονται με την προσθήκη γάλακτος, αλλά το ζυμάρι τους είναι πολύ απλό. Υπάρχουν όμως και τα «επίσημα», τα λαζάνια μας, με πιο σύνθετα υλικά δηλαδή με ζυμαράκι που περιέχει γάλα και αυγά. Αναφορά στα λαζάνια και στην πιο σύνθετη ζύμη τους γίνεται από τους Ν. και Μ. Ψιλλάκη στο βιβλίο τους Κρητική Κουζίνα, αλλά όχι μόνο εκεί…
Η λέξη «λαζάνια» αναφέρεται και στην κωμωδία «Στάθης» της κρητικής λογοτεχνίας στην Γ’ πράξη, στίχοι 523-24:
Το ροιζικό κι η μοίρα σας χίλια καλά να ραίνου
λαζάνια ας βγάλουν θάλασσαις, Πετρούτζοι* να χορταίνουν **
Ακόμη, η λέξη περιέχεται σε μια μαντινάδα που κυκλοφορεί σε δυο εκδοχές, η μια από τις οποίες παραπέμπει σε πλούσιο ζυμαρικό αφού αναφέρεται στο τραπέζι της Αποκριάς όπου κυριαρχούν τα ζυμαρικά αλλά και τα αυγά και το γάλα.
Ας π’ όταν εγεννήθηκα δεν ήφαγα λαζάνια
και τσ’ Αποκρές τα ψήσαμε κι ήφαγα δυο καζάνια
Η άλλη εκδοχή:
Ας π’ όταν εγεννήθηκα δεν ήφαγα λαζάνια
κι οψάργας*** που τα ψήσαμε ήφαγα δυο καζάνια
Η αλήθεια είναι πως δεν είναι καθημερινό ζυμαρικό, ούτε θα μπορούσε να είναι, όχι μόνο λόγω των πιο «ακριβών» υλικών που περιέχουν, αλλά και του ιδιαίτερου κόπου που απαιτεί η παρασκευή τους σε σχέση με τα σκιουφικτά και το μαγκίρι. Ακόμη και στο σερβίρισμά τους το τυρί είναι άφθονο. Σημειώνω ότι σε όλα τα ζυμαρικά (ακόμη και του εμπορίου η μάνα μου και οι γιαγιάδες μου πασπάλιζαν το πιάτο με τυρί, σέρβιραν το ζυμαρικό και ξανά από πάνω τυρί)! Κι απ’ ότι ξέρω αυτό δεν γινόταν μόνο στο δικό μας σπίτι. Εγώ το έχω κόψει για ευνόητους λόγους και μόνο σε “εορτάς και επετείους” το τηρώ πλέον.
Για τα λαζάνια, πρέπει όχι μόνο να ανοίξουμε φύλλο, αλλά και να το κόψουμε σε μικρά τετράγωνα (περίπου 4Χ4 cm ήταν τα δικά μου). Μετά πρέπει να τα στρίψουμε όχι με το χέρι, αλλά γύρω από ένα λεπτό ξυλαράκι, συνήθως σπάρτο ή βούρλο και πιο πρόσφατα σε καλαμάκι για σουβλάκι. Έτσι είχα δει να κάνουν ηλικιωμένες γυναίκες της περιοχής μου και ακόμη έχω στη μνήμη μου τις εικόνες.Παρόμοια ζυμαρικά σε μερικές περιοχές έφτιαχναν στρίβοντας το ζυμαράκι με το αδράκτι!
Σε σχετική αναζήτηση, είδα ότι σε πολλά νησιά φτιάχνουν με παρόμοιο τρόπο ζυμαρικά, στην Χίο μάλιστα –που αυτές τις μέρες δοκιμάζεται για μια φορά ακόμη- τα λένε ζυμαρικά του σπάρτου. Δεν ξέρω όμως αν η σύνθεση του ζυμαριού που χρησιμοποιείται αλλού είναι ίδια με των κρητικών λαζανιών, θα χαρώ να έχω αυτήν την πληροφορία από γνώστες. Στις συνταγές που είδα για σπιτικά κρητικά λαζάνια δεν αναφέρονται παραδόξως γάλα και αυγά ενώ σε κρητικά λαζάνια του εμπορίου περιλαμβάνονται στα συστατικά που αναγράφονται στη συσκευασία.
Ίσως από αυτό το κυλινδρικό και περίπου ομοιόμορφο σχήμα τους, ονομάζαμε λαζάνια στα παιδικά μου χρόνια και τα ζυμαρικά του εμπορίου τύπου «σέλινο» όπως τα λέγανε τότε οι εταιρείες. Πάντως, πριν λίγες μέρες συζητώντας για τα λαζάνια με φίλη, μου ανέφερε πως έχει στη μνήμη της ακόμη τη γιαγιά της να τα τυλίγει σε σπάρτο ή βούρλο, δεν θυμόταν ακριβώς. Πρέπει να σημειώσω ότι τα έχω φτιάξει τουλάχιστον 4 φορές με σκοπό να τα βάλω στο site, κυρίως τέτοια εποχή που τα ανθισμένα πανέμορφα σπάρτα στους δρόμους της περιοχής μου μου τα υπενθυμίζουν, κι όλο κάτι συμβαίνει και δεν γίνεται η σχετική ανάρτηση. Φέτος τα ξανάφτιαξα πρόσφατα γιατί δεν μπόρεσα να βρω σε ποιον σκληρό δίσκο είχα αποθηκεύσει τις φωτογραφίες από παλιότερες παρασκευές.
Παρόλο που ήδη τα κίτρινα λουλουδάκια από τα σπάρτα στον δρόμο μου έχουν μαδήσει και τα λυγερά τους κοτσάνια, είναι ίσως πιο κατάλληλα τώρα για την παρασκευή των λαζανιών. Εξάλλου αφενός δεν ήθελα να αναβάλλω για μια ακόμη φορά την ανάρτηση και αφετέρου το τύλιγμα μπορεί να γίνει στις μέρες μας με οποιοδήποτε λεπτό ξυλαράκι όπως π.χ. το ξυλάκι από ένα σουβλάκι. Υποθέτω ότι στο εξής θα εμφανιστούν σε διάφορες γαστρονομικές εκδηλώσεις και φεστιβάλ 😉 .
*Πετρούτζος: ο πεινασμένος υπηρέτης του Στάθη
**Διατηρείται η ορθογραφία του αρχικού κειμένου αλλά δεν έχω πολυτονικό σύστημα στον υπολογιστή μου για να γράψω τους στίχους με σωστούς τόνους και πνεύματα.
***οψάργας: χθες το βράδυ
Υλικά
Για 3-4 μέτριες μερίδες
Για το ζυμάρι:
Περίπου 320 gr αλεύρι και λίγο για το άνοιγμα του φύλλου (δείτε παρατηρήσεις)
1 αυγό
125ml γάλα πλήρες
1 κουταλιά ελαιόλαδο
Λίγο αλάτι
Για το βράσιμο:
Νερό και αλάτι
Για το σερβίρισμα:
Λίγο αιγοπρόβειο βούτυρο (στακοβούτυρο στα καθ’ ημάς)
Τριμμένο ξερό αθότυρο ή κεφαλοτύρι
Επί το έργον
Ζυμώνουμε τα υλικά του ζυμαριού ώστε να έχουμε μια κανονική ζύμη και την αφήνουμε να «ξεκουραστεί» για κανένα 15λεπτο. Ανοίγουμε σχετικά λεπτό φύλλο και το κόβουμε σε τετραγωνάκια περίπου 4Χ4 ή 5Χ5 cm. Ένα ένα, (ακόμη κι εκείνα που δεν είναι τέλεια κομμένα) τα στρίβουμε με ένα ξυλάκι ξεκινώντας το τύλιγμα από μια γωνία μέχρι να έχουμε ένα «σωληνάκι» ζυμαρένιο.
Τραβούμε το ξυλάκι και συνεχίζουμε με τα υπόλοιπα τετραγωνάκια. Τα πασπαλίζουμε με λίγο αλεύρι για να μην κολλήσουν μεταξύ τους. Βάζουμε να βράσει νερό με λίγο αλάτι, και όταν αρχίσει να κοχλάζει ρίχνουμε τα λαζάνια μας (αφού τα κοσκινίσουμε από το περίσσιο αλεύρι) και ανακατεύουμε να μην κολλήσουν.
Θέλουν 15-20 λεπτά βράσιμο. Τα βγάζουμε σε πιατέλα, «καίμε», δηλαδή ζεσταίνουμε πολύ το βούτυρο στην κατσαρόλα που τα βράσαμε ή σε άλλο σκεύος και τα περιχύνουμε. Τα πασπαλίζουμε με άφθονο τριμμένο τυρί και τα απολαμβάνουμε ζεστά.
Παρατηρήσεις
- Αν κάψουμε το βούτυρο στην κατσαρόλα που τα βράσαμε τη στεγνώνουμε πρώτα για να μην μας ζεματίσει το βούτυρο.
- Μπορούμε να τα σερβίρουμε σε ατομικές μερίδες. Τότε θα τα περιχύσουμε με βούτυρο μέσα στην κατσαρόλα και θα τα πασπαλίσουμε με τυρί σε κάθε πιάτο χωριστά.
- Το αλεύρι που χρησιμοποίησα είχε την εξής σύνθεση: 200gr κίτρινο σταρένιο και περίπου 120gr για όλες τις χρήσεις (και στο άνοιγμα του φύλλου για όλες τις χρήσεις έβαλα).
- Δεν γνωρίζω αν σε άλλες περιοχές χρησιμοποιούσαν άλλο ζυμαράκι στα λαζάνια (είναι πολύ πιθανόν να χρησιμοποιούσαν το πιο απλό), αλλά η διαφοροποίηση του ονόματος από τα άλλα κρητικά ζυμαρικά και οι προφορικές και οι γραπτές πηγές που προανέφερα με παραπέμπουν στην πιο πλούσια ζύμη που αναφέρω παραπάνω.
- Η κωμωδία ΣΤΑΘΗΣ του κρητικού θεάτρου (είναι αγνώστου συγγραφέα) κυκλοφορεί στο διαδίκτυο σε μορφή pdf και μπορεί να τη βρει οποιοσδήποτε θέλει να τη διαβάσει ολόκληρη.














