Μανιτάρια τηγανητά

Η πιο νόστιμη συνταγή για   την πρωτεΐνη της νηστείας
 
 

Τα μανιτάρια –«τσι αμανίτους»  που λέμε στην Κρήτη- τα αγαπάμε με όποιο τρόπο
κι αν τα μαγειρέψουμε. Όπου κι αν τα προσθέσουμε, στην πιο απλή σάλτσα , στην
πιο γρήγορη ομελέτα, σε φαγητά με κρέας, σε σούπες , σε πίτες, σε πίτσες  έχουν την ιδιότητα να αναβαθμίζουν το πιάτο μας. Φρέσκα, κονσέρβας, κατεψυγμένα, αποξηραμένα,  άγρια ή καλλιεργημένα, όλα έχουν τους τη θέση τους στην κουζίνα μας.

 

Τυχεροί είναι εκείνοι που γνωρίζουν τα άγρια μανιτάρια γιατί είναι σίγουρο ότι είναι μακράν
νοστιμότερα των υπολοίπων. Περισσότερα από 60 βρώσιμα είδη καταγράφονται στην
Κρήτη σύμφωνα με τις νεώτερες  καταγραφές, και οι κρητικοί τα λατρεύουν.

Επειδή όμως ισχύει το «βρούβες όσες βρεις και μανιτάρια όσα ξέρεις» , καλό
είναι να μην καταναλώνουμε μανιτάρια που δεν γνωρίζουμε την τοξικότητά τους ,
ούτε να εμπιστευόμαστε αμφιβόλου αξιοπιστίας μανιταροσυλλέκτες και πολύ περισσότερο
αποφεύγουμε να τα δίνουμε σε παιδιά.

 
 
 

Μια καλή λύση είναι για μας τους …ακάτεχους* τα καλλιεργημένα μανιτάρια . Τα πλευρώτους
, τα πορτομπέλο και τα ασπρομανίταρα που κυκλοφορούν στην αγορά μπορούν να
χρησιμοποιηθούν σε πολλές συνταγές και να μαγειρευτούν με πολλούς τρόπους.Απολαμβάνω τα μανιτάρια όπως κι αν είναι , αλλά το καλύτερό μου είναι τα απλά τηγανητά μανιτάρια με μπόλικο λεμόνι. Ούτε με κουρκούτι, ούτε πανέ. Ζεστά ζεστά, με σκέτο αλευράκι όπως τα φτιάχνανε παλιά, τηγανισμένα σε ελαιόλαδο. Τρία υλικά όλα κι όλα! Ειδικά με εγγυημένα άγρια , είναι ένα πιάτο που με κάνει να αγνοώ τις θερμίδες…

 
 

Ξέρω, δεν είναι ούτε ο πιο διαιτητικός , ούτε ο πιο υγιεινός τρόπος . Αλλά για μένα είναι ο πιο νόστιμος. Έχω επιχειρήσει πολλές φορές να βρω εναλλακτικούς  τρόπους που να έχουν
αντίστοιχο γευστικό αποτέλεσμα. Φευ! Συνταγές τύπου «μανιτάρια σχάρας ή φούρνου
σαν τηγανητά» δεν πιάνουν… Τηγανητά γίνονται σχεδόν όλα τα μανιτάρια αλλά
νομίζω ότι το τηγάνισμα ταιριάζει περισσότερο στα σαρκώδη μανιτάρια. Τα πλευρώτους είναι αρκετά κατάλληλα και τέτοια χρησιμοποίησα στην σημερινή συνταγή μου.

* ακάτεχος : αυτός που δεν γνωρίζει (και ο χωρίς εμπειρία).
 
Υλικά:
 
Μανιτάρια πλευρώτους (ή άλλα φρέσκα μανιτάρια άγρια ή ήμερα)
Αλεύρι
Αλάτι
Ελαιόλαδο
 
Επί το έργον:
 
 
Χωρίζουμε το «μπουκέτο» των μανιταριών σε κομμάτια. Τα πλένουμε κάτω από τρεχούμενο νερό, όσο πιο γρήγορα μπορούμε και τα αφήνουμε να στραγγίξουν σε σουρωτήρι. Τα σκουπίζουμε με χαρτί κουζίνας και τα αλατίζουμε με αλατιέρα όπως θα αλατίζαμε φαγητό σε πιάτο, κι
από τις δυο μεριές.Έτσι δεν θα σπάσουμε τη σάρκα τους.
 
 
Βάζουμε το ελαιόλαδο σε τηγάνι σε ύψος περίπου ένα εκατοστό.
Αλευρώνουμε τα μανιτάρια και όταν κάψει το λάδι τα βάζουμε να τηγανιστούν -αφού
τινάξουμε το περίσσιο αλεύρι από πάνω τους- πρώτα από τη μια πλευρά και μετά
από την άλλη.
 
 
Τα γυρίζουμε χωρίς να τα τρυπήσουμε. Όταν είναι έτοιμα τα
βγάζουμε από το τηγάνι αφού τα αφήσουμε να στραγγίξουν πάνω του  όσο λάδι γίνεται. 
 
 
Τα αφήνουμε πάνω σε χαρτί κουζίνας, για να τραβήξει κι αυτό λίγο ακόμη λάδι. 
 
 
Τα σερβίρουμε αμέσως με λεμόνι  και τα συνοδεύουμε με σαλάτα
(πράσινη κατά προτίμηση) ή με βραστά χόρτα.
 
 
Παρατηρήσεις:
 
1)Η επικρατούσα άποψη είναι να μη πλένονται τα μανιτάρια
αλλά να σκουπίζονται. Το έκανα κάποτε αλλά τα τελευταία χρόνια τις περισσότερες φορές τα πλένω πολύ γρήγορα σε τρεχούμενο νερό ώστε να μη τραβήξουν υγρασία , και τα σκουπίζω με χαρτί
κουζίνας. Ειδικά όσα έχω αγοράσει «χύμα» από πάγκο που τα αγγίζουν πολλά χέρια…
 
2)Δοκιμάζουμε τη θερμοκρασία του ελαιόλαδου που θα τα τηγανίσουμε με ένα κομματάκι ψωμί ή ένα μικρό ζυμαρένιο βόλο που θα σχηματίσουμε όταν θα αλευρώνουμε τα μανιτάρια μας με το
αλεύρι και την υγρασία τους.
 
3)Αν θέλουμε μπορούμε να βάλουμε στο αλεύρι που θα αλευρώσουμε τα μανιτάρια κάποιο μυρωδικό (ξερή ρίγανη, τριμμένο δεντρολίβανο ή ό,τι μας αρέσει).
 
4)Όταν τηγανίζουμε -ιδιαίτερα υλικά με υγρασία- δεν βάζουμε μεγάλες ποσότητες στο τηγάνι . Δεν θέλουμε να πέσει η θερμοκρασία του λαδιού ούτε να αφήσουν πολύ υγρασία στο τηγάνι μας και να μη γίνουν τραγανά τα τηγανητά μας.
 
5)Η ανάρτηση με έκανε να θυμηθώ ένα σχετικά παλιό βιβλίο (δεκαπενταετίας) του Herve le Tellier , το «Όλα τα μανιτάρια τρώγονται» με τον εύστοχο υπότιτλο «αν και ορισμένα μόνο μια φορά», όπου υπάρχουν μερικές έξυπνες απαντήσεις στην ερώτηση «τι σκέφτεσαι;». Ο τίτλος μαζί με τον υπότιτλο μας υπενθυμίζουν με χιούμορ (black αλλά χιούμορ) ότι υπάρχουν μανιτάρια που είναι δηλητηριώδη! Παρεμπιπτόντως ωραίο είναι και το «Ο κλέφτης της νοσταλγίας» του ίδιου συγγραφέα. Έχει και γαστρονομικό ενδιαφέρον!

 

Καλημέρα!

Print Friendly, PDF & Email