Κέικ αμυγδάλου

Αφράτο, μυρωδάτο ,φίνο κέικ για όλες τις ώρες
 

 

 
Του Αγίου Νικήτα σήμερα. Γιορτινή μέρα για πολλές περιοχές της Κρήτης αφού πολλά χωριά έχουν εκκλησιές και ξωκλήσια αφιερωμένα στον Άγιο, και πολλοί συμπατριώτες μας έχουν το όνομά του.Στην οικογένεια δεν έχουμε, αλλά φίλους και γνωστούς κάμποσους. Η μάνα μου όμως τον γιόρταζε κάθε χρόνο τον Άγιο παλιότερα και μας έχει μείνει σαν μέρα αργίας και γιορτής η 15η Σεπτεμβρίου.

Στα μέρη μας το πιο διάσημο μοναστήρι  του Αγίου Νικήτα -που ξεκίνησε ως ερημητήριο της μονής του Κουδουμά –  είναι στις νότιες ρίζες των Αστερουσίων, 85 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πόλης του Ηρακλείου, πάνω από την ομώνυμη παραλία του Λιβυκού. Και το μοναστήρι και ο τόπος είναι πανέμορφα. Όλος ο Νότος της Κρήτης είναι πανέμορφος εδώ που τα λέμε…

 

 
 

Αξίζει να  επισκεφτείτε το μέρος και οι θρησκευόμενοι και οι φυσιολάτρες και οι αναζητητές ήσυχων, ερημικών παραλιών. Αρκεί να σας πω ότι εκεί θα βρείτε το τρίτο σε μέγεθος φοινικόδασος της Κρήτης με τους λεγόμενους φοίνικες του Θεόφραστου. 

 

Η παραλία είναι μοναδικής ομορφιάς. Η πρόσβαση παλιότερα γινόταν πολύ δύσκολα, με καραβάκι ή με πεζοπορία από τον Τσούτσουρο και το Μαριδάκι. Θυμάμαι να ξεκινάμε αξημέρωτα και να διασχίζουμε με τα πόδια τα κορφοβούνια παρέες παρέες  τέτοια μέρα, για να φτάσουμε στο μοναστήρι και από εκεί στην παραλία! 

 

Τώρα πηγαίνει και αυτοκίνητο  από τον Αχεντριά (ορεινό χωριό στα Αστερούσια) μέχρι το μοναστήρι αλλά πάλι η κατάβαση στην παραλία γίνεται με τα πόδια μέσω ενός μονοπατιού διαμορφωμένου σε 230 σκαλοπάτια.  Φυσικά η παραλία προσεγγίζεται εύκολα και γρήγορα με καραβάκι από τον Τσούτσουρο.
   

 
Γιορτινό λοιπόν και το κέικ σήμερα, για να έρθουμε στα δικά μας. Το κέικ αμυγδάλου ήταν για τη μητέρα μου ένα κέικ
πολυτελείας. Ένα κέικ για κέρασμα και όχι για κάθε μέρα. Και γιατί ήταν πολύ
φίνο και γιατί την είχε τη φασαρία του και γιατί ήταν μικρότερο από τα κλασικά
κέικ. 
 

 

 
 
 Άσπρισμα και άλεσμα αμυγδάλων, χτύπημα μαρέγκας
στο χέρι, χτύπημα κρόκων και ζάχαρης σχεδόν μια ώρα για να αποκτήσει το μείγμα
λεμονί χρώμα και να μη μυρίζει αυγουλίλα το αποτέλεσμα. Σίγουρα περισσότερη δουλειά από τα υπόλοιπα κέικ της.
 
 
Θυμάμαι να το φτιάχνει
σε γιορτινές  μέρες ή για να το κρατάει σε επισκέψεις. Το ψήσιμό γινόταν
στην αξέχαστη casa ελλείψει ηλεκτρικής κουζίνας  στα μέσα της δεκαετίας του 60, και το
σερβίρισμα στα καλά της πιατάκια με «φύλλο χρυσού» ,πολύ της μόδας τότε,  δώρο στο γάμο της!  
 
 
Όλα αυτά βέβαια  έχουν απλοποιηθεί στις μέρες μας. Έχουμε  πούδρα αμυγδάλου έτοιμη και να αποφύγουμε τη
χρονοβόρα διαδικασία του ασπρίσματος της αμυγδαλόψιχας . Όσο για το χτύπημα της
μαρέγκας και του μείγματος των κρόκων , είναι θέμα λεπτών ακόμη και με το μίξερ
χειρός.  Το μόνο που κρατάω από την εποχή
είναι δυο όλα κι όλα πιατάκια που έχουν πια διακοσμητικό ρόλο στο σπίτι μου…

 

Όπως βλέπετε στην συνταγή, στο κέικ αυτό δεν βάζουμε βούτυρο
ούτε ελαιόλαδο και δεν περιέχονται φουσκωτικά. 
 
 
Το φούσκωμα επιτυγχάνεται μόνο
χάρη στα αυγά-τα οποία είναι και η μόνη λιπαρή του ουσία-  και στην καλοχτυπημένη μαρέγκα. Εγώ για να
μειώσω το πλήθος των αυγών σε 5, προσθέτω μπέικιν. Έτσι η συνταγή που κάνω
είναι ελαφρά παραλλαγμένη αλλά χωρίς κόστος στη γεύση και στην εμφάνιση του
κέικ.
 
Υλικά:
 
5 μεγάλα αυγά
1,5 κούπα ζάχαρη
1,5 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 ποτηράκι κονιάκ (αντιστοιχεί σε ¼ της δοσομετρικής κούπας)
2 κοφτά κουταλάκια μπέικιν
1 κούπα πούδρα αμυγδάλου
Ξύσμα λεμονιού
Προαιρετικά λίγη αχνοζάχαρη
 
Επί το έργον:
 
Μετράμε το αλεύρι και το κοσκινίζουμε σε ένα μπολ. Το
αναμειγνύουμε με την πούδρα αμυγδάλου και το μπέικιν. 
 
 
Σπάμε τα αυγά και χωρίζουμε
προσεκτικά σε άλλο μπολ τα ασπράδια και σε άλλο (μεγαλύτερο) τους κρόκους.
Χτυπάμε τα ασπράδια σε σφικτή μαρέγκα. Βοηθά σ’ αυτό η προσθήκη μιας κουταλιάς
από τη συνολική ζάχαρη και λίγων σταγόνων λεμονιού.  Στη φάση αυτή ανάβουμε το φούρνο στους 175
βαθμούς Κελσίου. 
 
 
Αφήνουμε τη μαρέγκα στην άκρη και αφού προσθέσουμε στο μπολ με
τους κρόκους τη ζάχαρη χτυπάμε το μείγμα μέχρι να γίνει μια ανοιχτοκίτρινη
απαλή κρέμα. Προσθέτουμε το κονιάκ λίγο λίγο  χωρίς να σταματήσουμε το χτύπημα . Προσθέτουμε
το ξύσμα λεμονιού . 
 
 
Σταματάμε το μίξερ και με μια σπάτουλα προσθέτουμε εναλλάξ
το αλεύρι με τη μαρέγκα σε 3 δόσεις. Αναμειγνύουμε προσεκτικά για να μη «πέσει»
η μαρέγκα ανασηκώνοντας το μείγμα από κάτω προς τα πάνω με απαλές κινήσεις.
Αδειάζουμε το χυλό μας σε καλολαδωμένη και καλοαλευρωμένη φόρμα 26 νούμερο
(τελευταία έχω βρει πολύ εξυπηρετική τη λύση των σπρέι λαδιού).
 
 
Ψήνουμε το κέικ για 55-60 λεπτά . Στα 45 λεπτά
περίπου το σκεπάζουμε  για να μην αρπάξει
η επιφάνειά του. Δοκιμάζουμε να βγαίνει στεγνό ένα μαχαίρι που θα βυθίσουμε στο
κέικ μας και το βγάζουμε από το φούρνο. 
 
 
Αφήνουμε να σταθεί για 10 λεπτά και
αναποδογυρίζουμε τη φόρμα σε πιατέλα. Όταν κρυώσει λίγο πασπαλίζουμε με
αχνοζάχαρη.
 
 
Παρατηρήσεις:
 
1)Αντί κονιάκ μπορούμε να βάλουμε λικέρ αμυγδάλου ή λικέρ
κάποιου εσπεριδοειδούς. Επίσης μπορούμε να προσθέσουμε άρωμα βανίλιας ή να
ενισχύσουμε το άρωμα αμυγδάλου με 4-5 σταγόνες εσάνς αμυγδάλου.
 
2)Πριν να πασπαλίσουμε με αχνοζάχαρη μπορούμε να ραντίσουμε
την επιφάνεια του κέικ με ανθόνερο.
 
3)Το μείγμα είναι ιδανικό για βάση τούρτας αμυγδάλου. Είναι
ελαφρά σπογγώδες  και δεν τρίβεται.
 
4)Αν δεν μπορούμε να βρούμε πούδρα αμυγδάλου ασπρίζουμε
αμύγδαλα , τα στεγνώνουμε (θέλει ελάχιστο χρόνο στον αέρα του φούρνου στους 100
βαθμούς) και τα αλέθουμε στο multi.
H διαδικασία
περιγράφεται στη σουμάδα .
 

5)Οι πληροφορίες είναι από:
α)http://www.cretanbeaches.com/paralies/iraklei%CE%BF/paralia-agios-nikitas/

β)http://www.imakb.gr/Mitropoli_Agios_Nikitas.htm
γ) Βικιπαίδεια
Οι φωτογραφίες είναι από:
http://exploringcrete.blogspot.gr/2010/06/blog-post.html
http://www.cretanbeaches.com/paralies/iraklei%CE%BF/paralia-agios-nikitas/Χρόνια πολλά στους Νικήτες και στις Νικητούλες!

Print Friendly, PDF & Email