Μαγκίρι: φρέσκο κρητικό ζυμαρικό! (video)

 

Σήμερα αρχίζει η εβδομάδα της Τυρινής , η μακαρονού ή λαζανού . Παραδοσιακά είναι εβδομάδα κατανάλωσης ζυμαρικών που συνοδεύονται με τυρί , και διάφορων τυροπιτοειδών… Εκεί οφείλονται και τα προαναφερθέντα ονόματά της . Το ζυμαρικό το σημερινό, το παραδοσιακό μαγκίρι (ή μαγγίρι) είναι φαγητό που καταναλωνόταν σαν δείπνο σε εποχές φτώχειας και ανέχειας.

 
  Τα υλικά του υπήρχαν σε κάθε σπίτι οπότε ήταν η «εύκολη» λύση για να χορτάσουν πεινασμένα στόματα. Η λέξη εύκολη μπήκε σε εισαγωγικά επειδή αφορά την απάντηση στην ερώτηση «τι θα φάμε;» . Αλλιώς δεν είναι και από τα ευκολότερα φαγητά τουλάχιστον για όσους δεν μπορούν να ανοίξουν φύλλο είτε με μηχανή είτε με ξυλίκι (πλάστη).
 
Δεν είναι όμως δυνατόν σε ένα blog με κρητικές συνταγές να μην υπάρχει το μαγκίρι! Εξάλλου πολλά φύλλα βλέπω και ανοίγονται στην μπλοκόσφαιρα. Γιατί όχι και για μαγκίρι;
 

Το μαγκίρι είναι ένα ζουμερό φαγητό που τρώγεται είτε με μπόλικο τυρί, κατά προτίμηση αθότυρο, είτε σκέτο σε περιόδους νηστείας.

Μιας και ο καιρός είναι ακόμη βροχερός και κρύος, είναι ό,τι πρέπει! Είναι ένα κρητικό ζυμαρικό που δεν περιέχει αυγά (όπως άλλωστε και τα σκιουφιχτά μακαρόνια το πιο διάσημο αδελφάκι του!).

Υλικά:

 

Για τη ζύμη:

1 κούπα αλεύρι κίτρινο σταρένιο

1 κούπα αλεύρι σκληρό

 

(εναλλακτικά δύο κούπες αλεύρι σκληρό ή δύο κούπες αλεύρι σταρένιο)

½ κούπα χλιαρό νερό (ίσως και 1-2 κουταλιές ακόμη)

Μισό κουταλάκι του γλυκού αλάτι

1-2 κουταλιές ελαιόλαδο

Λίγο ακόμη αλεύρι για το άνοιγμα του φύλλου

Για το μαγείρεμα:

Περίπου 1,5 λίτρο νερό

½ κούπα λάδι

Λίγο αλάτι

Για το σερβίρισμα:

Τριμμένο τυρί (κατά προτίμηση κρητικό αθότυρο ή κεφαλοτύρι)

Επί το έργον:

Δείτε το βιντεάκι μας και όλα τα βίντεο μας κάνοντας εγγραφή στο κανάλι μας στο youtube!

Σε λεκάνη ζυμώματος βάζουμε το αλεύρι με το αλάτι και προσθέτουμε το νερό με το λάδι. Ζυμώνουμε να γίνει μια μάλλον σφικτή ζύμη και την αφήνουμε να ξεκουραστεί για μια ώρα περίπου.

Παίρνουμε κομμάτια από τη ζύμη και ανοίγουμε φύλλο λεπτό αλλά όχι και αέρινο. Το τυλίγουμε στο ξυλίκι, και το κόβουμε κατά μήκος τυλιγμένο.

Τα κομμάτια που προκύπτουν τα κόβουμε σε μικρά τετραγωνάκια πλευράς 1 ή 1,5 εκατοστών.

Ο κλασικός τρόπος παρασκευής
 
Εναλλακτικός τρόπος παρασκευής
 
Τα αλευρώνουμε να μην κολλήσουν,  και τα μαζεύουμε σε ένα σουρωτήρι.
 
 
Όταν τελειώσουμε με όλη τη ζύμη τα αφήνουμε να στεγνώσουν για ένα μισάωρο.
 

Τα  μαγειρεύουμε ως εξής:Βάζουμε το νερό με λίγο αλάτι να βράσει, κουνάμε το μαγκίρι μέσα στο σουρωτήρι να φύγει το περίσσιο αλεύρι και ρίχνουμε στην κατσαρόλα τα μισά ως δύο τρίτα απ’ αυτά.

Λίγο μετά, βάζουμε σε τηγάνι το λάδι και όταν κάψει ρίχνουμε τα υπόλοιπα να τηγανιστούν ανακατεύοντας τα να μην καούν.

Όταν ροδίσουν ελαφρά και γίνουν τραγανά, τα αδειάζουμε μαζί με το λάδι τους στην κατσαρόλα που βράζουν τα υπόλοιπα.

Προσεκτικά βέβαια γιατί φουσκώνει απότομα το νερό όταν πέσει το βραστό λάδι !

 

Αφήνουμε να βράσουν για πολύ λίγο όλα μαζί και σερβίρουμε με μπόλικο τυρί.

Παρατηρήσεις:
1)Το φαγητό είναι μια πηχτή σούπα ζυμαρικών. Δεν είναι στεγνά μακαρόνια. Οπότε πρέπει να έχει υγρό. Αν χρειαστεί κι άλλο νεράκι στο βράσιμο, προσθέτουμε λίγο βραστό για να μη σταματήσει ο βρασμός.

2)Επειδή θέλουν γύρω στη μισή ώρα να βράσουν, τα τηγανισμένα καλό είναι να τα προσθέσουμε τα τελευταία 5 ή 10 λεπτά ώστε να τα βρίσκουμε τραγανιστά μέσα στη σούπα μας.

3)Με τις ποσότητες των υλικών που δίνω βγαίνουν 4 βαθιά πιάτα όπως της φωτογραφίας. Έτσι δικαιολογείται απόλυτα το γεγονός ότι το μαγκίρι χαρακτηρίζεται ως οικονομικότατο πιάτο που καταναλωνόταν συχνά από τη φτωχολογιά στην ύπαιθρο. Είναι βέβαια δεδομένο ότι τότε οι περισσότερες οικογένειες είχαν τα δικά τους τυράκια!

4)Πολλοί συνηθίζουν αυτή τη σουπίτσα με ζάχαρη ή μέλι και κανέλα ή με μια μεγάλη κουταλιά πρόβειο ολόπαχο γιαούρτι σε κάθε πιάτο.

Συνηθιζόταν εξάλλου να προσφέρεται στη λεχώνες γιατί εθεωρείτο ότι συνέβαλε στην παραγωγή γάλατος!

5)Όσον αφορά την ονομασία του φαγητού, ψάχνοντας βρήκα τις παρακάτω πληροφορίες (ομολογουμένως με αρκετό κόπο…).Είναι από το βιβλίο:

Ευτυχία Δ. Λιάτα
Φλωρία δεκατέσσερα στένουν γρόσια σαράντα
Η κυκλοφορία των νομισμάτων στον ελληνικό χώρο, 15ος -19ος αιώνας
Κέντρο Ελληνικών Ερευνών Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Αθήνα 1996
σσ. 129-132

Mangir χάλκινο νόμισμα που ξεκίνησε σαν ασημένιο με μεγάλη περιεκτικότητα σε χαλκό και πρωτοκόπηκε από τον Μουράτ τον Α΄(1360-1389)., ίσως και παλαιότερα το1299 από τον Οσμάν τον ιδρυτή του οθωμανικού κράτους.Αργότερα κατέληξε χάλκινο. Σημειώνεται ότι η ρίζα της λέξης mangir είναι μογγολικής προέλευσης ίσως από τη λέξη mongundan που σημαίνει χρήμα.Από τους Έλληνες ονομάζεται μαγκούρι, γεδίκ ή φόλλα (όνομα που προέρχεται από το βυζαντινό νόμισμα φόλλις.Στις ελληνικές πηγές του 15ου -19ου αιώνα η φόλλα αναφέρεται είτε ως νόμισμα είτε ως δηλωτικό μηδαμινής αξίας, αφού είχε την μικρότερη αξία και από τα βυζαντινά και από τα τουρκικά νομίσματα.
Στο ίδιο βιβλίο σε υποσημείωση της συγγραφέως αναφέρεται :

Π.Αργυρόπουλος ,Δημοτική Διοίκησις εν Ελλάδι , Αθήνα 1859,σ.49: « …είνε από της αρχής νομοθετημένον εκείνο να πέρνουνε και περισσότερον ένα Μαγκίρι να μη παίρνουν …»

Προφανώς λοιπόν η σουπίτσα αυτή εθεωρείτο τόσο ασήμαντη, όσο το ευτελές τούρκικο νόμισμα. Έχουμε όμως και ένα ακόμη στοιχείο για το πόσο παλιό είναι αυτό το φαγητό!

Print Friendly, PDF & Email