Σφακιανόπιτες

Πίτες σήμα κατατεθέν της Κρήτης! 
 

Οι σφακιανόπιτες είναι μια συνταγή που μου ζητήθηκε από την πρώτη βδομάδα δημιουργίας αυτού του blog. Και δεν έχουν άδικο αυτοί που τη ζήτησαν.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερη συνταγή πίτας που δεν είναι ούτε τηγανητή ούτε ταψιού. Γίνεται με μυζήθρα και με μια απλούστατη ζύμη .Σερβίρεται ζεστή με μέλι .
Εκείνο που τη διαφοροποιεί είναι ο τρόπος παρασκευής και ο τρόπος ψησίματος.

 

Φυσικά και οι πρώτες ύλες. Γι αυτό θεώρησα σκόπιμο να βάλω πολλές φωτογραφίες από την όλη διαδικασία γιατί από συνταγές … λίγο ή πολύ μοιάζουν όλες που θα βρείτε με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο. Το κύριο δηλαδή είναι ο τρόπος παρασκευής.

 

 

Όπως αναφέρει ο Ν. Ψιλάκης στο γνωστό βιβλίο του «Κρητική Κουζίνα», ο καθηγητής Δέφνερ όταν δοκίμασε τις σφακιανόπιτες το 1919 σε περιήγησή του στην Κρήτη, αναφώνησε : «Θέε μου τι ήταν αυτό! Κανένας βασιλιάς του κόσμου δεν έφαγε ποτέ καλλίτερη πίτα»

 

 

Υλικά:

1 φλυτζάνα αλεύρι

 

1 κουταλιά λάδι

¼ κουταλάκι αλάτι

¼ φλυτζάνα νερό

Μισό σφηνάκι ρακή

Περίπου 250 γραμμάρια μυζήθρα. Ιδανική είναι η χανιώτικη γαλομυζήθρα, αλλά μερικές φορές είναι δύσκολο να τη βρούμε. Εγώ τις έφτιαξα  αυτή τη φορά με ξινή που πρέπει όμως να σπάσουν τα κομπάκια της. Άλλοι τις φτιάχνουν με γλυκιά (ανθότυρο νωπό)  ή με μίγμα ξινής και γλυκιάς.
Για το σερβίρισμα,  χρειαζόμαστε μέλι καλής ποιότητας.

Επί το έργον:

 

Με τα υλικά (εκτός της μυζήθρας) φτιάχνουμε μια ελαστική ζύμη. Αν χρειαστεί προσθέτουμε αλεύρι ή ρακή. Δεν πρέπει να κολλά αλλά να είναι ελαστική, πολύ ελαστική για να τεντώνεται αρκετά. 

Αφήνουμε να ξεκουραστεί κανένα μισάωρο και χωρίζουμε την ποσότητα αυτή σε 10 (!!!) μεριδούλες. Αυτό είναι και το πρώτο μυστικό: με πολύ μικρή ποσότητα ζύμης φτιάχνουμε μια πίτα με διάμετρο 18-20 εκατοστά!

Χωρίζουμε και τη μυζήθρα σε 10 ίσα μέρη αφού την «λιώσουμε» με ένα πιρούνι ώστε να μην έχει «γρομπαλάκια».Τα ζυμώνουμε σαν μπαλάκια και αυτά. Πλαταίνουμε τα κομματάκια της ζύμης και βάζουμε σε καθένα από ένα μπαλάκι μυζήθρας. Τραβάμε τη ζύμη ώστε να κλείσει τη μυζήθρα στο εσωτερικό της.

Καθένα από τα πιταράκια αυτά , τα ανοίγουμε προσεκτικά σε πιτούλες με διάμετρο 18-20 εκατοστά. Πρέπει να τους συμπεριφερθούμε με ευγένεια και προσοχή, ώστε να μην ανοίξουν και να βγεί έξω η μυζήθρα. Πρέπει να γίνουν πολύ λεπτά .Επειδή η ποσότητα της μυζήθρας είναι αρκετή σε σχέση με τη ζύμη, εδώ θέλει πραγματική τέχνη. Ίσως είναι και μοναδική δυσκολία αυτής της πίτας.

Στο ψήσιμο τώρα,  που είναι και το δεύτερο μυστικό στην παρασκευή της σφακιανόπιτας. Βάζουμε να κάψει μια μαντεμένια πλάκα (ή σε περίπτωση που δεν έχουμε τέτοια, καλό είναι κι ένα αντικολλητικό τηγάνι) στην οποία έχουμε στάξει 2-3 σταγόνες λάδι και έχουμε σκουπίσει με χαρτοπετσέτα. Βάζουμε μια μια τις πιτούλες και τις γυρίζουμε από την μια και από την άλλη να ψηθούν αλλά να μη καούν.

Δεν ξέρω αν φαίνεται πόσο λεπτή είναι.Περίπου σαν μια χαρτοπετσέτα!

Τις σερβίρουμε με μέλι, ζεστές κατά προτίμηση. Συνοδεύουν πολύ ευχάριστα τη ρακή. Επίσης είναι πολύ ωραίο επιδόρπιο.

Παρατήρηση:
Αν έχουμε υπομονή και φτιάξουμε πολλές, διατηρούνται στην κατάψυξη άψητες για 2-3 μήνες (μπορεί και παραπάνω αφού δεν έχουν αυγά, αλλά εγώ δεν τις έχω κρατήσει παραπάνω)

Print Friendly, PDF & Email